نشسته بود روی زمین و داشت یه تیکه هایی رو از روی زمین جمع می کرد

گفتم : خسته می شی ، خب بذار کمکت کنم

گفتم حالا تیکه های چی هست ؟ بدجوری شکسته ، معلوم نیست چیه !

نگاه معنی داری کرد و گفت : قلبم ، این تیکه های قلبمه که شکسته ، خودم باید جمعش کنم

آدمای این دوره زمونه دلداری بلد نیستن

 هنوز دستشون نگرفته میندازنش زمین و میشکوننش ...

می خوام تیکه تیکه های قلبم رو بسپرم به دست صاحب اصلیش ، اون دلداری خوب بلده

آخه می دونی ، اون خودش گفته که قلبهای شکسته رو خیلی دوست داره

می خوام بدم بهش بلکه این قلب شکستم خوب بشه

تیکه های شکسته قلبش رو جمع کرد و یواش یواش ازم دور شد و من توی این فکر

که چرا ما آدما دلداری بلد نیستیم !

دلم می خواست بهش بگم : خب چرا دلت رو سپردی دست هر کسی ؟!

انگاری فهمید توی دلم چی گفتم !

برگشت و بهم گفت :

دلم رو به دست هر کسی نسپردم ، اون واسه من هر کسی نبود ...

امروز از خستگی روزهایی که میگذرد

و از روزهای خسته ای که میگذرد

خسته ام

از بسامد مردد رنگ های مرده

از مرگ پی در پی رنگهای مردد

و از انبساط هوا در اطراف چشمانم خسته ام

میل به عطش دارم

میل به تمنای تشنگی در انقباض خنک چشمه

میل به چیزهای مرده دارم

تنهاتر از همیشه و بی صداتر از دیروز

از فردا گریزان و از دیروز هراسان

از انعکاس امروز در شیشه های مشجر خانه همسایه لذت میبرم

کاش امروز بیدار میشدم

اما خواب چنان مرا در آغوش کشیده است که تنها یک سوار

یک سوار با اسب سپید

یک سوار با پرچم آزادی

یک سوار با نام مرگ

فقط یک سوار میتواند مرا از خواب برهاند

امروز دیگر خسته ام

اصوات مزاحم

انبوه افکار مردد

و استمداد کمک یک ماهی

همه و همه مرا میخوانند

آمدم

یا آمدم و یا خواهم آمد

نمیدانم که آمده ام یا نه

ولی می آیم

بروم سوی کدامین غم دل ، که دلم پر ز غم است

و در این غمکده غم مانده و بس

غم من تنهایی است ، گرچه راهی دارد

که برم این غم خود را از یاد

کس نشد یار من و دلبر من که کند با من آشفته وفا

من که ماندم ز پریشانی احوال دلم

هیچ کس در غم من پا نگذاشت

روزها را به امید دیدار سپری کردم و اکنون خبر از آن کس نیست

شاید از درد دلم بی خبر است

یا که می داند و گاهی ز غمم ، دل او هم شکند

در میان امواج دل خود را سپرم تا که شاید برود سوی دلم

یا که با عطر وجودش آنجا دل من را ببرد سوی خودش

و من آن هنگام است که با خود گویم ، دل من آرام است

امشب از غم های خود سر در گریبان برده ام

شب شده من بی تو حیران و پریشان مانده ام

مدتی بگذشته اما من ز غم دل برده ام

شاید از من دل بریدی این چنین با بی وفایی

می کنی هر صبح را شب ، گرچه من تنهای تنها مانده ام

روزی نمی رود که به یاد گذشته ها

در ظلمت ملال نگریم به حال خویش

یک دم نمی شود که به یاد جوانی ام

از فرط رنج سر نبرم زیر بال خویش

رویای خاطرات غم انگیز زندگی

تا یک نفس به سینه بود ، همدم من است

وین اشک ها که ریخته بر روی دفترم

آئینه تمام نمای غم من است

کس طاقت شنیدن این ماجرا نداشت

از بس حکایت غم من جانگداز بود

جام امید در همه ایام زهر داشت

آغوش رنج در همه احوال باز بود

در گوشه غمی که فراموشه عالمی است

گریان به صبح و شام زمان می کنم نگاه

این زندگی نبود ، سراسر فریب بود

آه ای امید رفته و ای عشق مرده ، آه

در کنج غم نشسته و یاد گذشته ها

در موج اشک می گذرند از برابرم

در شعله های حسرت و نومیدی دریغ

دل را نگاه می کنم و رنج می برم

اسممو چند دفعه بردی تا حالا ؟

تو مثه من که همش بد میارم ، به در بسته نخوردی تا حالا !

آه دیگه خسته شدم دل شکسته شدم دیگه بریدم

آنسوی این راه دراز

در گوشه ای از سینه من

مهرت نهفته همچو راز

می بوسمت از راه دور

می خونمت در این سکوت

می جویمت در شهر عشق

روز سیزده بدر هم اومد و من بازم تو اتاق تاریکم  نشستم

و آهنگ گوش می کنم و به در و دیوار و عکس های اتاقم نگاه می کنم و فکر می کنم

 بازهم دلمردگی   بازهم تنهایی

باز هم روزها و ساعتهای تکراری دارن برام تکرار می شن

فرقی برام نمی کنه که روز سال تحویله یا روز سیزده بدر یا حتی روز مرگم

مرگ هم برام یه جورایی تکراره

"   چون من خیلی وقته که مردم   "

کی میگه مرده نفس نمی کشه

کی میگه نبض جسد نمی زنه

خوبه که چشاتو یک دو وا کنی

ببین اون مرده چقدر شکل منه

...

نمی دونم چی باید بگم ، پس سکوت می کنم

بی وفا عشق من    به خدا اشک من    می مونه رو گونم    تا بیای پیش من

رفتی و بعد تو چه زجری کشیدم

هنوز تار موت رو به دنیا نمی دم

تو رو به خاطراتمون تو منو بی خبر نذار

تو رو به اشکمون قسم منو چشم بدر نذار

باشه میرم از پیشت خداحافظ عشق من

ببخش روی نامه هام باز چکیده اشک من

دل تو موندنی نبود خداحافظ عشق من

 حالا که نموندی    بگو از من چی دیدی    چه ساده نشستی   چه ساده پریدی  

بغضمو وقت جدایی نگه داشتم به سختی

حتی واسه دلخوشی من دست تکون ندادی رفتی

پس بذار روی ماهت رو دم آخر نگاه کنم

سخته با خاطراتمون با دل خون نگات کنم

وقت رفتنت نبود خداحافظ عشق من

"  دلت می شکنه یه روز می دونی قدر اشک من  "

سخته گفتنش ولی خداحافظ عشق من

زندگی قصه تلخی است

که از آغازش بسکه آزرده شدم

چشم به پایان دارم !

پشت میز قمار دلهره عجیبی داشتم

برگی حکم داشتم ودیگر هر چه بود ضیعف بود و پایین

بازی شروع شد

حاکم او بود و من محکوم

همه برگهایم رفتند و سه برگ بیش نماند

برگی از جنس وفا رو کرد من بالاتر آمدم

بازی در دست من افتاد

عشق آمدم با حکم عشوه و ناز برید

و حکم آمد از چشم سیاهش

زندگی حکم پایین من بود و من باختم !

یادت میاد گفتی به من ، عشق تو رو به دل دارم

دروغ می گفتی اما من ، راس راسکی دوست دارم

سربه سرم گذاشتی و چند روزی موندگار شدی

گفتی که همدمم می شی ، همرنگ روزگار شدی

چشات به من دروغ می گفت اما بازم می خواستمت

وقتی که رفتی به سفر ، به انتظار نشستمت

پیش خودم دلم می گفت ، که بر می گردی از سفر

برگشتی اما چه جوری ، دستت تو دست یک نفر

دلم که باور نمی کرد از تو یه دستی خورده بود

اون روز نشست و گریه کرد ، که بازی رو نبرده بود

بعد از سرود عشق تو ، دلم دیگه شعری نخوند

همرنگ آدما شد و عاشق هیچ کسی نموند

بعد از تو و نگاه تو ، هنوز یه چیزی کم دارم

حسی مثه دلواپسی ، حس دوباره گم شدن

یه جایی پشت بی کسی ، همش به فکر رفتنم

رفتنت در باورم نمی گنجد

چه آرام پر کشیدی ای الاهه مهر

تو مهربان ترین بودی و با شکوه ترین لبخندها بر لبان تو نقش می بست

صبح ها در جستجویت بی قرارم و هر غروب داغ رفتنت ، آتش بر وجودم می زند

رفتنت غم پائیزی را دو چندان کرده است 

خیلی سخته که بغض داشته باشی اما نخوای کسی بفهمه

خیلی سخته که عزیزترین کست ازت بخواد که فراموشش کنی

خیلی سخته که سالگرد آشنایی با عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگیری

خیلی سخته که روز تولدت همه بهت تبریک بگن جز اونی به خاطرش زنده ای

خیلی سخته که غرورت رو به خاطر یه نفر بشکنی ، بعد بفهمی دوستت نداره

خیلی سخته که همه چیزت رو به خاطر یه نفر از دست بدی اما اون بگه که دیگه نمی خوامت

...

زندگی با آدماش برای من یه قصه بود

توی این قصه کسی با کسی آشنا نبود

همه خنجر توی دست و خنده روی لبشون

توی شب صدایی جز گریه بیصدا نبود

نمی خوام مثل همه گریه کنم دیگه گریه دل و وا نمی کنه

قصه های پشت این پنجره ها غم و از دلم جدا نمی کنه

قصه ماتم من هر چی که بود ، هر چی که هست

قصه ماتم قلب خسته یه آدمه

وقته خوابه ، دیگه دیره ، نمی خوام قصه بگم

از غم و غصه برات هر چی بگم بازم کمه !

ای زندگی دلگیرم از تو

غمهات منو دیوونه کرده

هر چی غم و درده تو دنیاست

اینجا تو قلبم خونه کرده

دیدی که هیشکی پناهم نبود

هیچوقت کسی چشم به راهم نبود

حتی کسی با دل خسته ام

در زندگی تکیه گاهم نبود

ای کسانی که مسول دفن کردنم هستید

دوست دارم وقتی مردم چشمانم را باز بگذارید تا همه بدانن چشم انتظار از این دنیا رفتم

دستانم را از قبر سردم بیرون بگذارید تا همه بدانن دست خالی از این دنیا رفتم

به من کفن سیاه بپوشانید تا همه بدانند هر چه سیاه بختی بود مال من بود

قالب یخی بر سر مزارم بگذارید تا با اولین طلوع خورشید به جای یارم بر سر مزارم آب شود

چون می دانم که او از مرگ من نیز باخبر نخواهد شد

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبار آلود و دور

یا خزانی خالی از فریاد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچو روزای دگر

خاک می خواند مرا هر دم به خویش

می رسند از ره که در خاکم نهند

آه شاید عاشقانم نیمه شب

گل به روی گور نمناکم نهند

بعد من ناگه به یک سو می روند

پرده های تیره دنیای من

چشمای ناشناسی می خزند

روی کاغذها و دفتر های من

در اتاق کوچکم پا می نهند

بعد من با یاد من بیگانه ای

در بر آئینه می ماند به جای

نقش دستی ، تار مویی ، شانه ای

می رهم از خویش و می مانم ز خویش

هر چه بر جا مانده ویران می شود

روح من چون بادبان قایقی

در افقها دور و پنهان می شود

می شتابند از پی هم بی شکیب

روزها و هفته ها و ماه ها

چشم تو در انتظار نامه ای

خیره می ماند به چشم راه ها

لیک دیگر پیکر سرد مرا

می فشارد خاک دامنگیر خاک

بی تو دور از ضربه های قلب تو

قلب من می پوسد آنجا زیر خاک

بعدها نام مرا باران و باد

نرم می شویند از رخسار سنگ

گور من گمنام می ماند به راه

فارغ از افسانه های نام و ننگ .

"   به امید فرا رسیدن این روز   " 

یه طاق پاره مشکی یه آگهی ترحیم

یه دسته گل روی دری همیشه بسته

یه قاب عکس رو دیوار ساعت همیشه خوابیده

گلدون و پنجرم که دل شکسته

یه مرد بی هویت یه نامه وصیت

یه حلقه توی دست مرد خسته

...

رفتیو جات خالی شد تو خونم

آتیشو باز کشیدی به جونم

می دونم که حرفای قشنگت   چیزی نیست جز اشکی رو گونم

آخ بازم داغت کوبید تو سینه   یاد تو چقدره دلنشینه

خدایا کاری کن از بهشتت بتونه اشکامو ببینه

...

یه عشق نیمه کاره اشکای باز دوباره

یه قبر بی ستاره میون یه شهر

یه سینی خرما از سنگ یه آدم غریبه

سرده ولی می سوزه باز توی تب

جای لباش رو لبهاش رفت و نشست سر جاش

زد زیر گریه با یه بوسه از لب

...

رفتی جایی که کسی ندیده ، زندگی دنیا همش فریبه

شکوه از بیراهه های غربت ، می دونم اینجا هم غریبه

یادته واست جون می سپردم ؟

 الکی تو آغوشت می مردم ؟

ولی تو فقط یک دفه مردی ، که بگی دیگه بازی رو بردم

رفتیو جات خالی شد تو خونم

آتیشو باز کشیدی به جونم

می دونم که حرفای قشنگت چیزی نیست جز اشکی رو گونم

آخ بازم داغت کوبید تو سینه یاد تو چقدره دلنشینه

خدایا کاری کن از بهشتت بتونه اشکامو ببینه

به زیر خاکمو هنوز نرفتی از خیال من

غصه نخور  سیاه نپوش  گریه نکن برای من

دیگه فقط آرزومه بارون بباره رو تنم

رو سنگ قبرم بنویس تنها ترین تنها منم

قول بده وقتی تنها می شم بازم بیای کنار من

شبای جمعه که میاد بیای سر مزار من

   قول میدی ؟!  

وقتی که خاکم می کنن بهش بگید پیشم نیاد

بگید که رفت مسافرت بگید شماره ای نداد

یه جوربگین که آخرش از حرفاتون حل نکنه

طاقت ندارم ببینم به قبر من نگاه کنه

دونه به دونه عکسامو بردارید آتیش بزنید

هر چی که خاطر دارم برید و از بیخ بکنید

نذارید از اسم منم یک کلمه جا بمونه

نمی خوام هیچ وقت تنمو توی گورم بلرزونه

برو آتیش به قلب من نزن  بذار نگاهت از یادم بره

بذار واسه همیشه قلب من  چال بشه با منو کلی خاطره

برو نمی خوام ببینی خونه من خالی شده

همدم من به جای تو  ریگای پوشالی شده

اونکه می گفت می مرد برات  دیدی راس راسی مرد

رفت و همه خاطره شم به خاطرت برداشت و برد

بهش بگین نشست به پات  بهش بگین نیومدی

بگین هنوز دوست داره با اینکه قیدشو زدی

نشونی قبر منو بهش ندین خوب می دونم

میاد جای همیشگی سر قرار تو رودخونه

برو آتیش به قلب من نزن  بذار نگاهت از یادم بره

بذار واسه همیشه قلب من  چال بشه با منو کلی خاطره

. . .

می خوام رو سنگ قبرم این باشه

طلوعی که خیلی غم انگیز بود

قشنگترین خاطره عمرم

غروبی که خیلی دل انگیز شد

رو سنگ قبرم بنویس روزی اومد امیدم به آخر

ولی حالا بدرقه راهم  داغی که موندش رو دل مادر